Over Lorenzo

Toen wisten we het nog niet. Maar bij nader inzien werd het wel duidelijk dat het verloop van de zwangerschap van Lorenzo’s moeder zijn karakter zou typeren. Hij was zo ongeduldig om op de wereld te komen, bang dat hij iets zou missen. De oudste kleinzoon langs vader’s kant en de enige langs moeder’s kant, werd geboren op maandag 16 februari 1998. Al liep dit niet zonder problemen. Hij werd onmiddellijk onder de lamp gelegd. Maar hij was een vechter en algauw mocht hij mee naar huis.


Echter alleen zijn stond niet in zijn woordenboek. Elke nacht had hij het moeilijk om eenzaam in zijn bedje te liggen – laat staan “alleen” in zo’n grote kamer. Dus weende hij de ganse straat wakker om aandacht te eisen en belandde hij zo meermaals in het bed tussen zijn vermoeide ouder die hem, uitgeput en zelf hunkerend naar wat slaap, zijn zin gaven. Nu nog kan hij niet alleen zijn. Altijd is hij wel op zoek naar gezelschap.

Hij groeide verder op in een beschermende omgeving. Bij ouders die hem alles gaven wat zijn hartje begeerde. Ja zelfs spaghetti zonder saus, pistolets zonder beleg en gepelde frikandellen. M.a.w. een vieze eter. Niks was lekker, het eten op het bord was altijd te veel en babyvoeding in potjes was voor hem een vijf sterren menu. Tot hij frietjes ontdekte…….. NATUURLIJK!!!!

Nochtans kon je aan hem zelf niks merken van zijn slechte eetgewoontes. Hij was het schoonste manneke van zijn klas. Het schattigste baasje van de straat – misschien wel van Gent en omstreken.
Alleen één ding was o zo jammer. Dat blèren! Een beetje moe: wenen! Een klein miniem sneetje: huilen! Zijn zin niet krijgen: krijsen!


Maar het is zo klaar als een klontje dat dit hem nooit in de weg heeft gestaan om veel vrienden te maken. Want als er één ding is waar Lorenzo goed in is, is het wel in vriendschappen sluiten en vriendschappen onderhouden.

Op de middelbare school verliep alles tamelijk vlot. Niet altijd van een leien dakje want hij moest werken om goede resultaten te behalen. En ook naast de schoolbanken wou hij uitblinken, in de schijnwerper staan, gehoord worden. Dus koos hij ervoor om toneelschool te volgen.


Toch was er iets wat bleef knagen. Iets wat hem bezig hielt. Wie was hij echt? Was wat hij voelde wel echt? Zou hij erover praten? Er mee naar buiten komen?
Wat als men hem niet zou begrijpen? Hem niet meer zouden aanvaarden? Hem bespotten of verstoten? En eindelijk:
Lorenzo: “Tante … ik ben homoseksueel!”
Tante San: “Euh OK en vertel mij nu iets wat ik nog niet wist Lorenzo”
Lorenzo: “Hoezo? Jij verschiet daar niet van?”
Tante San: “Lorenzo… als ge danst op K3, liever met Polly Pocket speelt dan met politiewagens en piraten en ge zot zijt van Orry uit Center Parcs!… Dan hebben wij geen bevestiging meer nodig hoor!
En zo bleef Lorenzo onze Lorenzo. Kous af. Ijs gebroken – maar uiteindelijk niks veranderd en het leven gaat gewoon door.”

Alhoewel. Door nu volop zichzelf te kunnen zijn en dit ook te kunnen uiten kwamen er meer en meer creatieve ideeën die hem hielpen om er telkens het beste van te maken en mede dat heeft hem geholpen om bij het toneelgezelschap te ’t Lindecoulisken te geraken in Wondelgem.
Wat daar een heel bekend gezelschap is. Zelfs tot in Deinze hoorden ze van hem! En een rol in één van de stukken daar was al vlug een feit.


Benieuwd naar zijn volgend project wil ik alvast zeggen:
“Lorenzo, veel succes met jouw verdere studies interieurvormgeving en uw culturele uitspattingen.
We zullen zeker nog van u horen en dan zit ik op de voorste rij!”

LOVE YOU hé!
– Tante S.-


%d bloggers liken dit: